Η μελέτη βασίστηκε σε σύγκριση 40 κατηγοριών προϊόντων, αντλώντας δεδομένα από περισσότερες από 6.000 τιμές και 48 αλυσίδες σούπερ μάρκετ στις εννέα χώρες. Τα στοιχεία περιλαμβάνουν τελικές τιμές επώνυμων και προϊόντων ιδιωτικής ετικέτας, αποκλειστικά από οργανωμένες αλυσίδες λιανεμπορίου τροφίμων. Η ανάλυση πραγματοποιήθηκε τόσο με ενσωματωμένο τον ΦΠΑ όσο και χωρίς αυτόν, προκειμένου να αποτυπωθεί με ακρίβεια η επίδραση της φορολογίας στις τελικές τιμές.
Με βάση τις τελικές τιμές (συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ), όλες οι συγκρινόμενες χώρες εμφανίζουν υψηλότερο μέσο κόστος καλαθιού από την Ελλάδα: η Γερμανία κατά 35%, η Γαλλία κατά 34%, το Ηνωμένο Βασίλειο κατά 23%, η Ρουμανία κατά 17%, η Ιταλία κατά 14%, η Ισπανία κατά 12%, η Βουλγαρία κατά 7% και η Πορτογαλία κατά 5%.
Η διαφοροποίηση καθίσταται εντονότερη όταν αφαιρεθεί ο αναλογών ΦΠΑ. Σε αυτή την περίπτωση, η διαφορά τιμών διευρύνεται υπέρ της Ελλάδας: η Γερμανία και η Γαλλία εμφανίζονται ακριβότερες κατά 43%, το Ηνωμένο Βασίλειο κατά 31%, η Ρουμανία κατά 17%, η Ιταλία κατά 14%, η Ισπανία κατά 12%, η Πορτογαλία κατά 5% και η Βουλγαρία κατά 3%. Τα ευρήματα αναδεικνύουν τη σημαντική επίδραση της φορολογικής πολιτικής, δεδομένου ότι η Ελλάδα καταγράφει τον δεύτερο υψηλότερο μέσο συντελεστή ΦΠΑ στο εξεταζόμενο καλάθι (15,6%), με χαμηλότερους συντελεστές να ισχύουν στις περισσότερες άλλες χώρες (περίπου 9–10%), ενώ η Ισπανία παρουσιάζει τον χαμηλότερο μέσο συντελεστή (7,0%). Μοναδική χώρα με υψηλότερη συνολική επιβάρυνση ΦΠΑ είναι η Βουλγαρία.
Ενδεικτικό της επίδρασης του ΦΠΑ αποτελεί η κατηγορία του νωπού μοσχαριού, όπου η Ελλάδα συγκαταλέγεται μεταξύ των χωρών με τις χαμηλότερες καθαρές τιμές, αλλά εφαρμόζει υψηλότερο φορολογικό συντελεστή σε σχέση με τις περισσότερες συγκρινόμενες αγορές.
Συνολικά, η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το οργανωμένο ελληνικό λιανεμπόριο τροφίμων διατηρεί διαχρονικά ανταγωνιστικές τιμές για το τυπικό καλάθι νοικοκυριού, αποτέλεσμα συντονισμένων προσπαθειών προμηθευτών και λιανεμπόρων για συγκράτηση του κόστους. Η διαχρονική ανάλυση της τελευταίας δωδεκαετίας επιβεβαιώνει τη σταθερή αυτή τάση, με περιορισμένες διακυμάνσεις που δεν μεταβάλλουν το γενικό συμπέρασμα.
Τέλος, επισημαίνεται ότι οι διακρατικές συγκρίσεις τιμών οφείλουν να συνεκτιμούν πληθώρα παραγόντων, όπως οι συντελεστές ΦΠΑ και οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης, το ενεργειακό και μεταφορικό κόστος, η παραγωγική βάση, η αγοραστική δύναμη, οι οικονομίες κλίμακας, οι καταναλωτικές συνήθειες, η γεωγραφική ιδιαιτερότητα και η εποχικότητα της ζήτησης, ώστε να διασφαλίζεται πληρέστερη και ακριβέστερη ερμηνεία των αποτελεσμάτων.