Το αρχιτεκτονικό studio Aatismo μεταμόρφωσε παλιά κατοικία σε εργαστήρι κεραμικής

Το έργο, με την ονομασία Haniyasu House –από τους ιαπωνικούς θεούς της γης, του πηλού και της κεραμικής– σχεδιάστηκε για δύο από τους ιδρυτές του γραφείου, τον Keita Ebidzuka και την Eriko Masunaga, καθώς και για τους γονείς του Ebidzuka, οι οποίοι είναι κεραμίστες.

Η ανακαίνιση ξεκίνησε όταν ένας τυφώνας προκάλεσε σοβαρές ζημιές στο κτίριο, αφήνοντάς το στατικά επισφαλές. Οι αρχιτέκτονες αποφάσισαν να το απογυμνώσουν πλήρως μέχρι τον ξύλινο σκελετό του και να το ενισχύσουν προσθέτοντας τέσσερις νέους όγκους στις γωνίες του κτιρίου.

Οι νέοι αυτοί όγκοι έχουν τραπεζοειδές σχήμα με στρογγυλεμένες ακμές και δημιουργούν την εντύπωση ότι αναδύονται από το έδαφος. Η επιφάνειά τους καλύφθηκε με υλικά που προέρχονται από την ίδια την καλλιτεχνική πρακτική των ιδιοκτητών: απορρίμματα πηλού από την κεραμική δραστηριότητα των γονιών, χώμα από το οικόπεδο, καθώς και σοβά που περιέχει σκόνη σιδήρου και χαλκού από μεταλλουργικό εργαστήριο.

Το αποτέλεσμα είναι μια έντονα υφή με στρώσεις που θυμίζουν το γυάλωμα κεραμικών, με χρώματα που μεταβαίνουν από μπλε-πράσινο στο πάνω μέρος σε πορτοκαλί-καφέ και γκριζοπράσινες αποχρώσεις χαμηλότερα.

Στο εσωτερικό, οι επιφάνειες διατηρούν μια αδρή, σχεδόν σπηλαιώδη υφή. Ο κεντρικός χώρος του αρχικού σπιτιού μετατράπηκε σε ενιαίο atelier, καθιστικό και κουζίνα, ο οποίος ανοίγει προς μια νότια βεράντα μέσω μεγάλων συρόμενων υαλοστασίων.

Τρία από τα γωνιακά δωμάτια φιλοξενούν ιδιωτικούς χώρους εργασίας και ύπνου για κάθε μέλος της οικογένειας. Τα δωμάτια των γονιών λειτουργούν ταυτόχρονα ως εργαστήρια κεραμικής, ενώ το δωμάτιο των αρχιτεκτόνων περιλαμβάνει γραφεία σχεδιασμού.

Ενας ακόμη χώρος στη βορειοανατολική πλευρά, διαμορφώθηκε ως δωμάτιο τσαγιού που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως ξενώνας. Το δάπεδο είναι επενδεδυμένο με τατάμι και στο κέντρο της οροφής ανοίγεται ένα μικρό τετράγωνο φεγγίτη που επιτρέπει στο φυσικό φως να εισέρχεται στο χώρο.

Σύμφωνα με τον Ebidzuka, το έργο εμπνέεται από τη λογική ενός πρωτόγονου οικισμού, όπου η καθημερινότητα και η δημιουργία είναι άρρηκτα συνδεδεμένες. Με τους γήινους όγκους να στηρίζουν τον παλιό ξύλινο σκελετό, το σπίτι επιχειρεί να δημιουργήσει μια «χρονική τομή», όπου δεν είναι σαφές τι προϋπήρχε: το κτίσμα ή το τοπίο που το περιβάλλει.