Πόσο δαπανούν τα νοικοκυριά για στέγαση στο Λονδίνο

, οι Λονδρέζοι διαθέτουν κατά μέσο όρο το 19% των συνολικών τους εξόδων για στέγαση. Η έκθεση σημειώνει, ωστόσο, ότι για πολλούς ενοικιαστές και νέους ιδιοκτήτες κατοικίας το ποσοστό αυτό είναι «σημαντικά υψηλότερο», ασκώντας έντονη πίεση στο διαθέσιμο εισόδημα και στο βιοτικό επίπεδο.

Υψηλό κόστος στέγασης καταγράφεται και σε άλλες εύρωστες οικονομικά πόλεις. Στο Κέιμπριτζ, η στέγαση απορροφά το 18% των δαπανών των νοικοκυριών, ενώ στην Οξφόρδη το ποσοστό διαμορφώνεται στο 16%. Αντίθετα, σε πόλεις όπως το Μίλτον Κινς το αντίστοιχο ποσοστό περιορίζεται στο 12%, ενώ στο Γουόρινγκτον μόλις στο 11%.

Η έκθεση επισημαίνει ότι οι ισχυρές οικονομικά πόλεις τείνουν να έχουν υψηλότερο κόστος στέγασης, ωστόσο στο Λονδίνο το πρόβλημα έχει εξελιχθεί σε παράγοντα που υπονομεύει άμεσα τα επίπεδα διαβίωσης. «Η στέγαση αποτελεί τη μεγαλύτερη και πιο ανελαστική δαπάνη των νοικοκυριών. Οι διαφορές στο κόστος κατοικίας έχουν καθοριστική επίδραση στο τοπικό βιοτικό επίπεδο», αναφέρει χαρακτηριστικά το Centre for Cities.

Κεντρικό αίτιο της κρίσης, σύμφωνα με την ανάλυση, είναι το «περιοριστικό» σύστημα πολεοδομικού σχεδιασμού της Βρετανίας, το οποίο εμποδίζει την αύξηση της προσφοράς κατοικιών σε ρυθμούς αντίστοιχους της ζήτησης. Όπως σημειώνει η έκθεση, «οι υψηλές τιμές θα έπρεπε να λειτουργούν ως σήμα για την ενίσχυση της οικοδομικής δραστηριότητας, όμως στην πράξη αυτό δεν συμβαίνει». Σε πόλεις όπως το Λονδίνο, η Οξφόρδη και το Κέιμπριτζ, οι υψηλές τιμές δεν συνοδεύονται από αντίστοιχη αύξηση της οικοδομής, καθώς το σύστημα αδειοδοτήσεων περιορίζει την ανάπτυξη τόσο καθ’ ύψος όσο και καθ’ έκταση.

Η αβεβαιότητα και ο αποσπασματικός χαρακτήρας της διαδικασίας, σύμφωνα με το think tank, αποσυνδέουν την προσφορά κατοικίας από την πραγματική ζήτηση, περιορίζοντας παράλληλα τις οικονομικές δυνατότητες των πόλεων. «Όταν λιγότεροι άνθρωποι μπορούν να ζουν και να εργάζονται τοπικά, συρρικνώνεται και η αστική αγορά εργασίας», τονίζεται.

Παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης να επιταχύνει την οικοδομική δραστηριότητα μέσω πολεοδομικών μεταρρυθμίσεων – όπως η χαλάρωση των περιορισμών στη λεγόμενη green belt και η επαναφορά υποχρεωτικών στόχων για την κατασκευή κατοικιών – τα αποτελέσματα παραμένουν περιορισμένα. Στο Λονδίνο, όπου ο ετήσιος στόχος ανέρχεται σε 88.000 νέες κατοικίες, μόλις 4.170 σπίτια άρχισαν να κατασκευάζονται το τελευταίο έτος, αριθμός μειωμένος κατά 72% σε σχέση με το 2023/24, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία.